نقدي بر رپ به اصطلاح سياسي بهرام:

يه وقت فكر نكني من از سر ای که بچه حزب الهي ام دارم  اين مطلب را ميزنم و  ميخواهم ،رپ رابكوبما ؛ نه داداش چون اگر اين طوري بود اصلا رپ گوش نميكردم كه بخواهم درباره اش نظر بدهم

 نميخواهم بگويم رپ حلاله يا حرام، اين رو به علماي دين میگذارم تا اونو بگن حلاله یا حرام.

من از رپ ياس گرفته تابهرام همه رو گوش كردم و دارم نظر ميدم نزديك20 تا از اهنگهاي ياس روهم از حفظم

اما وقتي رپ بهرام شنيدم انگاري يكي از اجرهاي  سقف خونمون كنده شد وخورد توسرم

اخه اگه قرار باشه هركسي كه  صدايش  بيس داره و عشق  رپ داره رپ خون بشه و بنام رپ سياسي، رپ ديني بخونه و دين روبكوبه كه احمد پور مخبربيس صدايش ازهممون بيشتره

اصلا دين هيچي. بهرام تواهنگهاش .ايران و مردم ايران رو داره مي كوبونه اخه كسي كه يه ذره هم از دين و ايران و ايراني نميدونه اصلا حق داره نظر نظر بده؟

ديگر دستم توان ندارد. جوهرقلم خشك شد بس كه نوشتيم و خوانديم و گفتيم كه اي منتم بيا. كي ميايي؟
بس منتظر نشستيم و ديديم عصر هاي جمعه ات را كه چه بدون نداي انا المهدي تمام شدند
ديگر زبانم تاب گفتن ندارد بس كه صدا زديم يا مهدي لبيك، اما به گناه لبيك گفتيم.
چه انتظار عجيبي، كه براي تو مي نويسيم و هر جمعه ندبه سر مي دهيم اما براي ظهورت فقط نشسته ايم و مي نويسيم و مي گوييم: اي يوسف زهرا بگو كي ياد كنعان مي كني!

تعريف زهد و پارسايى‏

اى مردم، زهد يعنى كوتاه كردن آرزو «3»، و شكرگزارى برابر نعمت‏ها، و پرهيز در برابر محرّمات. پس اگر نتوانستيد همه اين صفات را فراهم سازيد، تلاش كنيد كه حرام بر صبر شما غلبه نكند، و در برابر نعمت‏ها، شكر يادتان نرود. چه اينكه خداوند با دلائل روشن و آشكار، عذرها را قطع، و با كتاب‏هاى آسمانى روشنگر، بهانه‏ها را از بين برده است.

(     نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 129)

والايي نعمت ايمان:

خدا سوگند، اگر دل‏هاى شما از ترس آب شود، و از چشم‏هايتان با شدّت شوق به خدا، يا ترس از او، خون جارى گردد، و اگر تا پايان دنيا زنده باشيد و تا آنجا كه مى‏توانيد در اطاعت از فرمان حق بكوشيد، در برابر نعمت‏هاى بزرگ پروردگار، بخصوص نعمت ايمان، ناچيز است‏ (  نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص:105)

خبر از آينده كوفه‏

اى كوفه! تو را مى‏نگرم كه چونان چرم‏هاى بازار عكاظ  كشيده مى‏شوى، زير پاى حوادث لگد كوب مى‏گردى، و حوادث فراوان تو را در بر مى‏گيرد، من به خوبى مى‏دانم، ستمگرى نسبت به تو قصد بد نمى‏كند مگر آن كه خداوند او را به بلايى گرفتار سازد يا قاتلى بر او مسلّط گرداند.

خدا شناسى‏:

ستايش خداوندى را سزاست كه از اسرار نهان‏ها آگاه است، و نشانه‏هاى آشكارى در سراسر هستى بر وجود او شهادت مى‏دهند، هرگز برابر چشم بينندگان ظاهر نمى‏گردد. نه چشم كسى كه او را نديده مى‏تواند انكارش كند، و نه قلبى كه او را شناخت مى‏تواند مشاهده‏اش نمايد. در والايى و برترى از همه پيشى گرفته. پس، از او برتر چيزى نيست، و آنچنان به مخلوقات نزديك است كه از او نزديك‏تر چيزى نمى‏تواند باشد. مرتبه بلند او را از پديده‏هايش دور نساخته، و نزديكى او با پديده‏ها، او را مساوى چيزى قرار نداده است. عقل‏ها را بر حقيقت ذات خود آگاه نساخته، امّا از معرفت و شناسايى خود باز نداشته است. «2» پس اوست كه همه نشانه‏هاى هستى بر وجود او گواهى مى‏دهند و دل‏هاى منكران را بر اقرار به وجودش وا داشته است، خدايى كه برتر از گفتار تشبيه كنندگان و پندار منكران است.

پرهيز از آرزوهاى طولانى و هوا پرستى‏

اى مردم! همانا بر شما از دو چيز مى‏ترسم: هوا پرستى و آرزوهاى طولانى. امّا پيروى از خواهش نفس، انسان را از حق باز مى‏دارد، و آرزوهاى طولانى، آخرت را از ياد مى‏برد. آگاه باشيد! دنيا به سرعت پشت كرده و از آن جز باقى مانده اندكى از ظرف آبى كه آن را خالى كرده باشند، نمانده است. بهوش باشيد كه آخرت به سوى ما مى‏آيد، دنيا و آخرت، هر يك فرزندانى دارند. بكوشيد از فرزندان آخرت باشيد، نه دنيا، زيرا در روز قيامت، هر فرزندى به پدر و مادر خويش باز مى‏گردد. امروز هنگام عمل است نه حسابرسى، و فردا روز حسابرسى است نه عمل.

عجز انسان از شناخت ذات خدا

سپاس خداوندى را كه سخنوران از ستودن او عاجزند، و حسابگران از شمارش نعمت‏هاى او ناتوان، و تلاشگران از اداى حق او درمانده‏اند. خدايى كه افكار ژرف انديش، ذات او را درك نمى‏كنند و دست غوّاصان درياى علوم به او نخواهد رسيد. پروردگارى كه براى صفات او حدّ و مرزى وجود ندارد، و تعريف كاملى نمى‏توان يافت و براى خدا وقتى معيّن، و سر آمدى مشخّص نمى‏توان تعيين كرد. مخلوقات را با قدرت خود آفريد، و با رحمت خود بادها را به حركت در آورد و به وسيله كوه‏ها اضطراب و لرزش زمين را به آرامش تبديل كرد.   ((  نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 33))

1 ويژگى‏ها و فضائل امام على عليه السّلام‏

آن گاه كه همه از ترس سست شده، كنار كشيدند، من قيام كردم، و آن هنگام كه همه خود را پنهان كردند من آشكارا به ميدان آمدم، و آن زمان كه همه لب فرو بستند، من سخن گفتم، و آن وقت كه همه باز ايستادند من با راهنمايى نور خدا به راه افتادم. در مقام حرف و شعار صدايم از همه آهسته‏تر بود امّا در عمل برتر و پيشتاز بودم، زمام امور را به دست گرفتم، و جلوتر از همه پرواز كردم، و پاداش سبقت در فضيلت‏ها را بردم. همانند كوهى كه تند در نظر من پست و ناتوان است تا حق را از او باز ستانم. ( نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص:91)بادها آن را به حركت در نمى‏آورد، و طوفانها آن را از جاى بر نمى‏كند، كسى نمى‏توانست عيبى در من بيابد، و سخن چينى جاى عيب جويى در من نمى‏يافت. خوارترين افراد نزد من عزيز است تا حق او را باز گردانم، و نيرومند

اى مردم بايد دنياى حرام در چشمانتان از پر كاه خشكيده، «1» و تفاله‏هاى قيچى شده دام داران، بى‏ارزش‏تر باشد، از پيشينيان خود پند گيريد، پيش از آن كه آيندگان از شما پند گيرند، اين دنياى فاسد نكوهش شده را رها كنيد، زيرا مشتاقان شيفته‏تر از شما را رها كرد.